Oma waait weg
de voorstelling
Oma Waait Weg is een voorstelling over de relatie tussen een dementerende oma en haar kleinzoon. Een hoofdrol is weggelegd voor de muziek die voor deze oma altijd een brug is geweest naar de buitenwereld en dat tot het einde toe blijft. De voorstelling wordt gespeeld en verteld door de vier saxofonisten van Struif. Zij geven hiermee een theaterconcert dat weliswaar een ontroerende en weemoedige ondertoon kent, maar ook een heel vrolijk verhaal laat zien over de liefde tussen een oma en haar kleinzoon en de lol die ze samen hebben.
sopraansax, spel: Caspar Becx
altsax, spel: Cunéra van Lier
tenorsax, spel: Remko Majoor
baritonsax, spel: Rombout Stegink
tekst en idee: Tom Sijtsma
muziek: Caspar Becx
regie: Anita van Soest
vormgeving: Irma Heijnsdijk
producent: Impresariaat Uit de Kunst
ontwerp affiche: hanontwerper.nl
Midas
de voorstelling
Caspar Becx: saxofoons, fluit, althoorn en zang
Maurits de Lange: toetsen, sequenzer en trombone
Jaap Pluijgers: slagwerk
Ronald Stout: spel en zang
Struif waagt zich aan een muzikale bewerking van een oude Griekse mythe. Eigenlijk een voor kinderen heel toegankelijk sprookje. Koning Midas is qua ‘gevoelsleeftijd’ namelijk niet veel ouder dan een jaar of acht. Opnieuw is de bezetting van Struif gewijzigd. Natuurlijk is er het vertrouwde saxofoongeluid, maar daarnaast wordt er ook ‘gesampeld’. Het verhaal wordt grotendeels gezongen. Midas is daarmee opnieuw een vrolijk muzikaal feestje geworden met – voor wie daar behoefte aanheeft - een lichte moraal.
Koewatsj!
de voorstelling
Zonder al te belerend te willen zijn, gaat het in deze voorstelling om de vraag: "Hoe 'cool' is het om je te misdragen?" Nou... Niet dus!
In Koewatsj staat opnieuw het saxofoonkwartet centraal. Mede door de uitbreiding met een slagwerker kan Struif feestelijk uitpakken. Andere kenmerken van Struif: een eenvoudige verhaallijn en een evenwichtige verdeling van muziek en spel. De muziek wordt afgewisseld met slapstick en hedendaagse rap.
De kinderen worden, onder andere door middel van echospelletjes en zang, direct bij de voorstelling betrokken. In veertig minuten tijd verandert vrijwel iedere speellocatie heel even in een rustiek bergdorpje, of het nu een theaterzaal of een gymzaal betreft.
De Grote Zeemeermin
de voorstelling
De grote zeemeermin is een muziektheatervoorstelling bedoeld voor een klein publiek. In een kleinere bezetting dan gebruikelijk, beschrijft muziektheatergroep Struif een bijzondere morgen uit het leven van Gijs, een kleuter van vijf. Gijs vindt juf heel lief. Bijna net zo lief als mama. Maar ja. Je kunt maar met één mevrouw tegelijk trouwen.
Het verhaal van Gijs wordt verteld door middel van muziek, zang en spel. De voorstelling hoeft niet in het theater, maar kan gewoon op school, bijvoorbeeld in de speelzaal. Geschikt voor tussen de zestig en negentig kinderen per voorstelling.
meer foto's ...
Bij het ochtendgloren ontwaken één voor één vier vogels van diverse pluimage. Zij zetten achtereenvolgens hun lied in als symbool van een harmonieus en natuurlijk evenwicht. De boswachter heeft in zijn enthousiasme slechts oog voor een van de vier, namelijk de roerdomp (baritonsax), die door hem wordt gemerkt, geïsoleerd en voortdurend geobserveerd.
De overige vogels probeert hij te verjagen, want die horen volgens hem in het gebied niet thuis. De boompieper (sopraansax) mobiliseert de andere vogels en de zaal en gezamenlijk zetten ze een tegenactie in. Hoe zal dit afgelopen? Komt de boswachter tot inkeer of leidt het een en ander tot onherstelbare schade aan de plaatselijke vogelstand? Valse Vogels is een voorstelling waarin de verhaallijn op muzikale en visuele wijze wordt duidelijk gemaakt, dus zonder gesproken woord.
De muziek wordt verzorgd door de twee boven genoemde vogels samen met de loerende koekoek (altsax) en de angstige fazant (tenorsax). Een en ander staat garant voor een kleurrijk, dynamisch en bovenal humoristisch schouwspel.
Star denken tegenover een flexibele houding; Een strak notenschema versus een losse improvisatie. Het trieste lot van prinses Stoepje stemt tot nadenken. Toch is het geen droevige voorstelling geworden. Integendeel! In veertig minuten wordt met weinig woorden en veel muziek een oud verhaal nieuw leven ingeblazen.